najdroższe są czerwienie i granaty możesz za nie płacić połową życia ciałem i naturą
umysłem
poszukujesz czerwieni i granatów dla nich wschodzisz w drzwiach i cierpisz chłepcząc liche chmury dla nich w płótnie nieba
tak trudno o czerwienie tak ciężko o granaty o pąsy i odcienie o soczystej maści brokaty
w które obleczesz się do życia
najtańsza jest szarość stragany pełne są szarości
bo ona nie zakwita
Nie obchodzi mnie czerń tego poranka na wysoki połysk Blamaż każdej minuty, sztuczne siekacze Gładkie marynarki, polityka przekłamań gra niedomówień I dziwne półsłowa Dziwnych półludzi W szklanym pudełku na szafce w kącie
Niech trwa autocross po wertepach duszy
Nie dbam o zespół parszywych faktów I wizerunek w pękniętych lustrach cudzych rogówek
Czy jest pół do... Czy jest już koniec
- - - - - -
Niech troski wiszą jak głogu kiście za oknem Na uciech różowej wstążce
A ty bądź dalej przy mnie: Domowa I czujna
jak złoty pajączek...
Mgła idzie na ślub Ta już nie dziewica Być może nie zapach Nie smak
Ta nie ochrzczona Przemoknięta jak rynna Rynna spadania nieba W cierpkość zagajników i pól
Mgła idzie na ślub Wystrojona w kaprawe oczy gwiazd Rozpuszczona we włosach Wszerz Wzdłuż W garnku bajora niesie posag Dżdżysta i koralowa Domniemana przez Któryś tam zmysł zaspokajania głowy I deszcz Co pachołkiem jej jest wzorowym Ta nieochrzczona Niedopieszczona Ale i nie dziewica Być może nie zapach Nie smak Być może nie wkroczy Nie zaszczyci Nie powie – Tak
Jak to mgła
Dlaczego w tym kraju nie ma ludzi? Nicość nabożna sekundami cyka
Chodzę spragniony choćby pierdnięcia
Sforą tabunem hordą wokół siebie jestem
Milczenie zatacza coraz szersze kręgi
Pustka wywiera spustoszenie
Dlaczego jestem a nie istnieję?
Czy to moja twarz, ta mchem porośnięta Pełna buszujących drobnych pędraków Ta moja twarz ziemią nadęta, podeszła W której próchnie każdy odciska się pień I szelest ? Czy to w mojej twarzy tyle znaków Nie do odczytania, nie do wypowiedzenia Kto je więc skrobał Czy to tropy za skarabeuszem Czy to kosa trafiła na kamień Ma to coś wspólnego z przeznaczeniem Albo z kłamstwami o przeznaczeniach?
Czy może być moją, twarz ta Po której buty jak grzyby po deszczu Na której każda bezpańska podeszwa z delikatnością pługa pył omiata
Na której las Długowieczności kreuje każdego pnia w pątniczych trawach
Czy w kleszczach żelaza?
To jest wojna? To jest moja twarz? Czy to życie czy udawanie Przez perfekcyjne dobranie dat Dorabianie mimiki Do każdego źdźbła Do trawy, mchu i chwastu Do każdego rąbka kory Westchnienia lasu Do każdej skiby gleby Co się piętrzy
Czy to jest życie Czy to jest urojenie
Czy mają jakikolwiek porządek Te rzeczy, które się wydają A w które należałoby wierzyć?
Czy to w mojej twarzy tyle znaków Czy to w lustro po prostu Ktoś plunął z rozmachem?
Cisza tu tak szlachetnie gra
i dusze tylko przelatują sobie nieśpiesznie po dwie
Cisza ta tak sławetnie śpiewa
że myśli tańczą obłokami ze swoimi paramyślami
Nie trzeba wzdychać bo ta cisza łatwo rozprasza się
I fałszuje znienacka
A wtedy gówno masz nie operę i balsam
Więc wy mówicie demokratyzacja a ja mówię demokracja albo jeszcze lepiej anarchia I powiem więcej – wolność Ale cóż Kiedy wojsko ciągle jeszcze defiluje A kurwom liczko się płoni A kurwom łezka wiruje Na brud pada I tam się kończy
( Demokratyzacja w agonii)
Śmiej się z tego Aż mdłości ci wślizną się gdzieś i w te zwoje zawiłe do ścięgien pod pępkiem
Aż poczujesz że cały pulsujesz że się trzęsiesz i za chwilę pękniesz
Śmiej się z tego cholernego Ciesz się aż ciało się przesyci tym radosnym wzdęciem Ciesz się zawzięcie…
A gdy już spazm rozkoszy jak krew z nosa nagła odejdzie To rzuciwszy okiem tu, tam wszędzie
Nie rzucaj kości w nagłości I proszę - - Nie nazywaj nijak tej ciemności
(co czernią czaruje w obłędzie)
Jak umysł dziecka Jak dziecka mowa Czas zawsze czysty / Czyste ręce chowa /
Prosty w wymowie Nieskomplikowany W obliczeniu pusty
Pełny w czekaniu Czekania Nijaki w trwaniu I nie do przetrwania
Jak umysł dziecka Jak dziecka mowa Jak proces spalania Powietrza na słowa
Nasza przestrzeń to pustka między atomami Tam jesteśmy niczym Tam możemy być sami
Składamy się z tego samego co słońce i niebo Składamy się z tego wszystkiego rozpierdolonego
Jutro już mnie tutaj nie będzie Jutro będę wszędzie! Oto moje „jutro” zbawcze Moje „nigdy” czyli „zawsze”
Seans już w pełni Światełka zgasły Fotele skrzypły Pierwsze chrupki trzasły
Film mocno jest fajny Słychać śmichy ferajny Komedia chyba to Ja nie wiem bo… Niepokój żre mnie fatalny!
Więc wychodzę bokiem między rzędami: cichym krokiem
(ludziom w twarz krokiem w potylicę odwłokiem)
Zachodzę do szatni Dreszcz wąs mi wstrząsa Patrzę… jest! Jeszcze wisi Nieruszona! Moja nowa jesionka!
Niebo oplotły żylaki siny zimny taki i taki Skwarki spadły tej nocy i tej i tamtej Na szosy rogatki ostańce
Chrust zaczesano w koki do pieca Chleb ulepiono w bloki przy świecach A rano chrustu nie ma ni chleba I tylko nieba nieba sinica Plaster po plastrze nóż w alabastrze kałuż Leningrad
A ja krążownik Po tych morzach się tułam Gdzie księżyc grążel a słońce cebula
Dziś była pogoda z krwi i kości z krwi śniegu z kości lodu Wiatr gwizdał przez zęby zataczając się
Telefon od niej próbował kolejny raz rozgrzać mój wewnętrzny piec Ale cóż
Postępująca noc nadała mi kształty ropuchy
Potem długo kaszlałem w czarną pościel Marząc o przeszłości
Wódko ojczyzno moja Podniosła chwilo… wzięta z demobilu
Piękna Męko Pańska Ty jedyny mój przyjacielu Siermiężny głazie pchnięty w duszy Czeluść przetopiony na magmę i przelany za wielu…
Za ciebie piję Cię !
Choć się boję będę Cię kochał
Choć się boję nie oddam Cię
Choć się boję że musimy być inni od innych
Choć się boję że jesteśmy tylko we dwoje
Choć się boję że świat się boi wszechświata
A wszechświat nie boi się naszego Boga
Ci od wiązania pępowin nowo narodzonych komet
i ci od pełzania
Ci w sierpy i stogi zaklęci i ci w kamienie Ci obrzezani wiertarką i ci których poniosły konie i ćmy w abażury połknięte dozgonnie
Ci którym wyrwano języki przy okrągłym stole i ci utopcy
filozofowie filodendrona Ci w szkatułkach perłokrwistych i ci spaleni bo byli nieczyści
A także ci których krew będzie kaszanką zakrzepłą w miasta ścieku I nawet ja wściekły od rana do zmierzchu…
Wypruty z rudej darni za włosy ja wielki korzeń lasu dziwię się bezczelnej mordzie słońca
Wyrwany wraz z runem zamszowym z grzybnią starożytną przodków o cienie nowe poszerzony drżę przed zadziorną nagością przystrzyżonych pól
wyszarpnięty z piołunów, łopuchów meandrów żmij trajektorii mrówczych ruchów z chrobotliwych modlitw macierzanki pacierzy i traw w kępy skłębionych kłączy i pnączy przymierzy
przed zwierciadło stawów w chmury i ptaki rzeźbione ja rzucony na kolana gdzie dłoń mojej babki jak zaorane pole kroi chleb łzami blasków broczącym nożem poranka
bazyliki parasoli zesztywniałe wzdłuż traktów po szarość spierzchłe wiatrem
ołowiane bazaltowe głownie deszczu bębny marszowe
kałużami podeszłe lecz umocnione i spięte w druciane kleszcze
bazyliki parasoli kopuły twarde od żył jak liście wbite w czerń ludzkich głów i rąk zawisłe pod zawiesiną chmur
strąki dojrzewające gęstością wilgoci do ciemnych kątów szaf
do lamusa
zatęchłych trocin … zjełczałych gwiazd