bądź mym przyjacielem wyczuj moje miejsca najbardziej miękkie i osłoń je
znajdź plugawości źródło łyknij z niego oswój się z nim okiełznaj to
ogrzej w ustach moje cierpienie
bądź jak kurwa
bądź mym przyjacielem… patrz! Świat się sypie gdy nie ma ciebie
Miłość, ta jak zero jak „0” pusta gdy ja pisać zaczynam krnąbrna i próżna puściejsza niż garść powietrza gdy ją kończę ostatnim zygzakiem atramentu
Po co jej schlebiam tym wysiłkiem potwornym Po co opłacam potem jak smar obleśnym?
Po co w ogóle…
Miłość ta jest krzesiwem jak serce krzemieniem Jest stukaniem, stękaniem, rąbaniem by tylko wykrzesać coś więcej o kroplę może o dwie Może nawet o dziesięć
Miłość, ta struta Błędna jak rzęsa w nocy lub jak paznokieć
Cień jej na chodnik już padł już leży charczy już śpi Przez psa chorego oszczany i zły
Jej cień parujący pospiesznie pod spojrzeniem i pod obcasem byle kogo i byle gdzie
nad nami góruje dym wykaszlany przez miasto o świcie pełnym zarazków
słońce nadęte w ropuchę słania się po dachach na bocianich patykach anten i wyciąga stęchłe dusze z grobów złotym czerpakiem
pies je butelkę bramy zgrzytają zębami ciała śmierdzą nagością system oliwi kierat potem
a potem
wali w drzwi wściekłym komornikiem i linczuje budzik do krwi
Szeptem naoliwiasz moje uszy jesz i ziewasz szeptem chrupiesz tę swoją kość zagryzasz milczeniem Szeptem jest twój krzyk w otwarte okno telewizora w chudą małżowinę talerza i ziewanie jako odzew
Nawet twój wyziew i smród twój szeptaniem tylko jest w brzydotę tapet I szeptaniem jest twoje plunięcie na moja rękę otwartą w jakimś podświadomym geście
Czym są ulice? Ciemnym zmartwieniem Ołtarzem kroków Spluwania biblią
Czym są mieszkania? Są kanciastym kamieniem Od jednego się biorą I w jednym giną
Więc gdzie mój koniec A gdzie mój początek?
Tu:
Gdzie zegar cyka Gdzie mleka wrzątek Gdzie komar bzyka…
Gdzie z gównoprawdy gówno wynika
Skończone!
miałaś się chwilo odbyć inaczej
robaczek cierpliwy miał w drugą stronę toczyć łopotliwy na wietrze liścia sworzeń:
tej witki wiotki zwornik między głową a chmurą
….miały słowa się ułożyć w całkiem inne zdania
to już nie do odwrócenia nie do wypłakania
Gdy do mnie mówisz Asfaltem czuć ci z ust Tynk pęka A w tle Wierzby sztywne paradują pod wentylator Jak zaczniesz cedzić Tak mówisz sześc dni Ty moja mutacjo Pana Boga Obciążona genetycznie Obłokami wokół
Gdy do mnie wzdychasz Twoje oskrzela jak rotory szemrzą A spaliny, szkło i beton Falują ci w oczach Gdy podajesz mi torbę lub tacę Nakładasz ziemniaki Idziesz przez przedpokój Prasujesz pod parą przed pracą Przepijając herbatą
To: listonosz już w drzwi wtyka perfidne awizo nie bacząc, że chwili tej bibelot druzgocze To: samolot wojskowy za szybą wyskoczy
To: telefon zadzwoni- - ktoś cyfrę pomyli
To: na drugim kanale pusty sejm błyśnie smętnie
To: karetka z jazgotem się wtrąci w pół zdania
Albo: dziecko wyduka – dada, baba, mama
Lub: wnet jogurt do sklepu na dole dowożą….
Bo gdy do mnie mówisz Świat robi rundę honorową I wchodzi drzwiami obok
Pod jedną pachą przetaczają się godziny Chude i piskliwe Na koniach śniegu Na mustangach wiatru Na kucach trawy Całe karawany Pod wydmą jednej pachy
Pod drugą pachą wirują puste nieba Prosto z termosu Na muślinie wiatru Na brokacie trawy Na brooklinie śniegu Tango szczypane Pod pachy drugiej triumfalnym łukiem
Śpisz Rozczapierzywszy gałęzie nóg i rąk W paradoksalny bukiet
O tym słońcu myślimy na przełaj kroczącym przez równik przez morze które ma zapach zimnych ryb O tych górach stromych jak pierś żelaznych jak dzwon o lasach jak sierść o wyspach jak głowa noga dłoń Myślimy o tych rzeczach o których nie wiemy prawie nic i to nas satysfakcjonuje nas fascynuje nas żre Pozwala nam spokojnie gnić
Szorstkie gadanie O latach i dekadach
Szorstka ślina ciężarna W dzwon piersi spada
Szamoczący się język i wzrok W szorstkim pudle głowy
Z szorstką rzeczywistością Kontaktowy
O wiertarko muzo zgryzoty Koparko W błota papiloty seksownie Wkomponowana
Szorstka maszynerio Do korodowania
Rozgadana w latach I dekadach
Szorstkie jest gadanie Nawet o szkle
A ręki podanie - - Kopnięcie w łeb
Czasem zostaję w mojej głowie po godzinach gdy inni już gryzą poduszki ja pędzam oszalałe konie o zamszowych zadach po ortodoksyjnych stepach między wierszami Przypominam wszystkie początki i końce z mego życia Już ie pamiętam smaku farszu którym zapychałem cierpliwe formy godzin myślę - - nieraz po nim było mdło Czasami dłużej zostaję w mojej głowie na tej huśtawce
Już sięgam pijaną ręką do szmaty twoich włosów Wycieram czoło Trawy się zjeżyły na oddechu miedziany sygnał
Twierdzą jest mi twe kolano Rude w blasku I samowar twego brzucha Termopile łokci szańce I kolczuga twych paznokci Zębów ostańce
Wkładam w ukrop twego ciała Metodami „małych kroków” gest po geście ruch po ruchu Zgrzyt od słuchu i od wzroku
A po szynach twoich rąk sunie już pancerny Tank Cóż gdy amunicji brak gdy już brak i tak...
obżarte słońcem winnice Ukrainy wydojone do słodkiej krwi jesienią w takt werbli kombajnów
czerwona ikra inicjacja islam indie Irak inflacja
brzemienne w słońca rentgen pełnokrwiste jędrne butle tlenowe noworocznych balang „czernobylskoje szampanskoje”
no to…. ….zdrowie
robaczywe lasy huczą pokotem zarastając niebo u mej głowy
zwęglona gwiazda wieczoru spełzła atramentu tęczą w wilcze doły
w roje niepokojów mrowiska szeptów siano pył
Na śniadanie matka wojnę mi podała na gazecie
Mleko kiwa głową że rozumie potem kładzie się w lodówce Dalej śpi w tym lazarecie
Tomaszu dopiero ranek a ty już zabłądziłeś w kuluarach swej żuchwy ziemnowodną śliną ciemno modrą krwinką uciekłeś w kciuk Tam rozłożyłeś swoje poduszki i tam ananasy i banany kupione wcześniej w Super- Samie jesz wsparty o łokieć parapetu oko twe biega po skarpie ulic Język twój jest ukwiałem w morzu owocowych smaków
Brygido twój tyłek lśni jak mydło i miednica Po rosie piętę goni pięta Milicjant psem poszczuł potencjalnego złodzieja Zaciągasz żaluzję palców na oczodołach Ronisz łezkę na sutku pień Tomaszu i Brygido jesteście jedną rośliną
Wojtkowi Kowalczukowi 12.06.1989
Strzelać dzieciom w ganki domów bez dachów jak w pudła z zabawkami Wybić do nogi zakurzonych łzawiących szarych tatusiów jak sztywne od nagłej jesieni dżdżownice na poboczu drogi
Między rosochate badyle rąk mamroczących dziadków wpychać bagnety a próchno zsuwać obcasem
Kazać sterczeć rozsypanym pustakom aż promienie laserów znajdą sens tych kromlechów
Dostać za to bibelot na kieszeń siódmą błystkę do kapelusika: archanioł kołowrotek i fale
Choć raz niech makieta ma alarm strach ręce krzyk
i niech się pali!
Nie wiadomo czy to radio tak krzyczy przez sen czy drzwi rozmawiają ze sobą stepowaniem o plastikowy parkiet
Nie wiadomo czy to drzewo dźga szybę czy rynnę czy płynie przez mocarną ulicy szynę i gwiżdże A pająk to może pająka morduje A twarz to może w twarz pluje
Nie wiadomo czy złomu szelągi wiatr po mieście pędza czy zamiata rosochaczem klatek rozszabrowane pałace i stęka A włos to może o włos się trze A przeciąg to może na oścież się drze
Nie wiadomo czy sędzia już wyrok wydaje a ciało tężeje pod własnym ciężarem czy już noc się wdziera przez nieszczelną powiekę mąci we łbie żyłami pełznie i zatyka myślenie kneblem
Jeden gatunek dnia - - „powszedni” ten, który już był i który będzie Jeden gatunek człowieka - - „zwykły” ten, który idzie zakasuje rękawy skasuje bilet i wraca Jeden typ nieba - - „słoneczne” Drugi typ nieba - - „gwiaździste nad nami” Typ muru nie do przebicia Typ problemu nie do zgryzienia Typ głowy nie do przepicia Typ pożywienia nie do zjedzenia ...Kobiety - - wenus z kamienia łupanego Mężczyzny - -”...cóżeś ty za pani?” Młodzieży - - „o ty w mordę jebany” A kto z nami nie wypije Niech go Bóg zabije Typ wiary Kościół Rodzaj wiary Pieniądz Gatunek wiary … módl się za nami Prawda wiary Półprawdy Niedopieszczeni Niedokochani Niedocenieni Ale Wolni Nie przegrani Nieprzejednani Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz Ni dzieci przeganiał z marketów nam / by, rzekomo nie kradły / To nie prawda O nas nie ma prawdy
Do krwi ostatniej kropli z żył: Jeden gatunek człowieka „zwykły” Jeden gatunek dnia „powszedni” Jeden gatunek wódki czysta Najlepszy gatunek słowa ojczyzna
jak stara, dobra szmata do wszystkiego